تفاوت ساختار PAM
پلی آکریل آمید کاتیونی (CPAM): ترکیبات پلیمری خطی، به دلیل دارا بودن انواع گروه های فعال و میل ترکیبی بسیاری از مواد، برای تشکیل پیوندهای هیدروژنی جذب می شوند. اساساً کلوئیدی با بار منفی را لخته می کند.
پلی آکریل آمید آنیونی (APAM): یک پلیمر محلول در آب است که عمدتاً در انواع رسوبات لخته سازی فاضلاب صنعتی، تصفیه شفاف سازی بارش، مانند فاضلاب کارخانه فولاد، فاضلاب کارخانه آبکاری، فاضلاب متالورژی، فاضلاب شستشوی زغال سنگ و سایر تصفیه فاضلاب، slu استفاده می شود. کم آبی بدن همچنین می تواند برای تصفیه آب آشامیدنی و تصفیه آب استفاده شود. با توجه به اینکه زنجیره مولکولی آن دارای تعداد معینی از گروه های قطبی است، می تواند از طریق جذب ذرات جامد معلق در آب، پل زدن بین ذرات یا از طریق ذرات خنثی سازی بار متراکم شود و لخته ساز بزرگی تشکیل دهد، بنابراین می تواند نشست ذرات را در حالت تعلیق تسریع کند. شتاب بسیار آشکار شفاف سازی محلول، ترویج فیلتراسیون و سایر اثرات.
پلی آکریل آمید غیر یونی (NPAM): یک پلیمر یا پلی الکترولیت است، زنجیره مولکولی آن حاوی مقدار معینی از ژن های قطبی است که می تواند ذرات جامد معلق در آب را جذب کند، به طوری که پل بین ذرات باعث تشکیل لخته های بزرگ می شود. ته نشین شدن ذرات در حالت تعلیق را تسریع می کند، شفاف شدن محلول را تسریع می کند و فیلتراسیون را تقویت می کند. با توجه به اینکه زنجیره مولکولی حاوی ژن های آمید یا یون است، بنابراین ویژگی های قابل توجه آن آب دوستی بالا است، می تواند در آب به نسبت های مختلف حل شود، محلول آبی پلی آکریل آمید تحمل خوبی نسبت به الکترولیت ها دارد، مانند آمین کلر، سولفات سدیم و غیره. حساس، سازگار با سورفکتانت ها